Baby

Je kostbaarste bezit afzetten bij volstrekt vreemden, hoe haal je het in je hoofd?!

12:22


Wat een openingszin zal je wellicht denken. Maar die woorden klonken door mijn hoofd op het moment dat we besloten vanmorgen Naomi voor het eerst bij de kinderoppas te zetten als wij onze vertrouwde gemeente weer samen bezochten tijdens de kerkdienst. Nog niet eerder hadden we weer een normale dienst samen bijgewoond. Niet eerder konden we weer deel zijn van de gemeente, samen. De afgelopen tijd hebben we het vaker uitgesproken, zullen we weer eens samen naar de kerk gaan.. Vandaag was de dag. Juist vannacht besloot Naomi ons om 4 uur eens even flink aan het werk te zetten en daardoor waren we vanmorgen veel te laat uit bed, snel werden de doucheplannen geschrapt, snel opfrissen, omkleden, tas pakken, Luca uitlaten, Naomi aankleden, fruit geven, drinken klaarmaken en gaan.. Oeps, zelf vergeten te eten, te laat, dan maar een paar snoepjes extra onder de dienst. (Sorry Appel&Jij geen puurgezonde/bewuste keuze dit keer!)

Gelukkig waren we goed op tijd, duidelijk stond aangegeven dat de babyzaal boven was. Met kinderwagen en al tillen we haar de trap op. De leiding staat de ouders al op te wachten. De babyzaal is voorzien van grote speelkleden, boxen en meer! Kijk dat ziet er nog niet eens zo gek uit. Ik rij gelijk naar een dame toe en begin mijn zorgen vast uit te spreken. " Dit is Naomi, het is de eerste keer, maar misschien vind ik het enger als zij". Ietwat ongemakkelijk voel ik me erbij staan. Ze verteld me dat ik haar tas in een mandje mag zetten en haar naam mag noteren. Oke, moet ik dan nu al gaan? We leggen haar op het kleed naast een grote speelgarage. De fisherprice poppetjes die erbij horen leg ik wat verder weg.. Stel dat ze zich daar in verslikt? Ik merk dat ik het benauwd krijg. Gerjan die erop aandringt dat we weg moeten gaan loopt naar de deur. Naomi kijkt me aan als ik haar een kus geeft en kijkt verrassend genoeg tevreden om haar heen al sabbelend op haar speen. Terwijl ik weg loop zegt een van de leidsters dat ze goed voor haar zullen zorgen. Ik knik terwijl mijn ogen volschieten. De laatste druppel weet ik nog net binnen mijn ogen te houden. Met dat ik weg loop weet ik niet meer of ik haar naam heb opgeschreven, of ik wel duidelijk heb gezegd dat ze een flesje mag hebben als ze ontroostbaar word. Weten ze wel dat ze nog niet kan zitten? Straks valt de speelgarage op haar neus! Had ik haar niet beter in een box kunnen leggen? Met zoveel gedachten die in mijn hoofd schreeuwen kan ik mijn tranen nog net bedwingen. Manlief die ziet dat hij beter niets kan zeggen glimlacht en samen lopen we de gang door richting de kerk. Met dat we daar de eerste stappen binnen zetten worden we vriendelijk begroet. Há Familie van Dijk, Fijne dienst! Ach, dat hadden we gemist. Onze broeders en zusters in de gemeente. Het samenkomen, luisteren, zingen en aanbidden. We konden weer samen als basis van ons gezinnetje naar de kerk. Was dat ook niet van zeer grote waarde? Dit gevoel ging helaas snel weer weg. Al bij het muziekspel aan het begin van de dienst kan ik alleen maar aan mn meisje denken. Wat als.. Terwijl ik merk dat ik het zwaar krijg word ik op mijn schouder getikt door een bekende achter ons. Gelukkig.. even afleiding! De hele dienst lijken de woorden die worden gezegd langs me heen te gaan en de regels uit de liederen die we zingen komen niet binnen. Als ik achterin de deuren hoor beweeg ik mijn hoofd steeds snel om te zien of ik wat opmerk waaruit zou blijken dat er iets niet goed zou gaan. De gekste, meeste bizarre dingen spelen af in m'n hoofd. Ze zijn het niet waard om te noemen. We gaan richting het einde van de dienst en ik maak Manlief duidelijk dat ik graag wil dat hij een beetje doorloopt. Ik wurm me zo beleefd als het kan richting de babyzaal van de oppas. Snel de trap op waar ik het gehuil van heel wat huilende baby's al opmerk. Bij binnenkomst valt mijn oog gelijk op het schattige meisje in haar witte jurkje, ze zit in de kinderwagen en slaakt een paar diepe zuchten, haar oogjes staan nog wat zielig van het huilen maar nu ze is stil. Het is Naomi. Wanneer ze ons opmerkt verschiet haar gezichtje. Een grote glimlach begroet ons. Dag lieverdje! Een warme omhelzing volgt. We praten nog wat bij met een van de leidsters. Het was inderdaad goed gegaan, ze had ook gehuild, zich wat overstrekt wat we wel kennen als een klein beetje drift, maar was uiteindelijk na even op schoot getroost te worden en te hebben gezeten daarna ook lekker blijven zitten in de wagen met haar speentje.. Fijn, maar op dit moment wil ik je nooit meer loslaten! Als compleet gezinnetje lopen we weer naar de auto. Op de achterbank klinkt als snel gebrabbel, alsof ze wil zeggen dat het zo erg nog niet was. Wat heb je het goed gedaan! ...veel beter als Mama.

Mijn moederhart huilde. Hoe was dat allereerste moment van achterlaten bij jou?

-x- Mama van Dijk

Leuk als je reageert!

2 reacties

  1. Aaah! haha, zo herkenbaaar!! Wij hebben onze dochter ook één keer naar oppas gebracht. Vreselijk vond ik het. Zo graag wilde ik eruit! Fijn dat het goed is gegaan uiteindelijk!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. haha lachen eh! we zitten als mama's ook allemaal hetzelfde in elkaar!

      Verwijderen