Eindejaarspost

Daar gaan we dan..

21:20

Ja echt! Daar gaan we dan, langzaam kruipen we richting het einde van 2015. Wat heeft het ons gebracht? Wat waren de mooiste of juist de mindere momenten van afgelopen jaar? Vandaag neem ik je voor de laatste keer dit jaar mee terug 2015 in. En geven we je vast een klein blikje in wederom een spetterend jaar dat ons te wachten staat. (ik waarschuw vast, een lange post vandaag)


. In januari ging ik met zwangerschapsverlof, iets vervroegd wegens bijbehorende klachten. 2015 stond, jawel je verwacht het niet, in het teken van ouderschap. En dan word onze grote droom werkelijkheid.. in en door Naomi - Noraly Julie. Op 11 februari, bijna 3 weken eerder dan gedacht leren wij elkaar kennen als vader en moeder. Als papa en mama. Een taak waarvan je van te voren niet weet hoe deze je af zal gaan. Gaandeweg leerden we, gaandeweg struikelden we, gaandeweg (terwijl we niet wisten dat het kon) gingen we nóg meer van elkaar houden en bleek het ouderschap iets te zijn dat het toppunt van trots, liefde en warmte bij de ander los kon maken. De eerste maanden bleken zwaar, elk babykwaaltje bleef even hangen, nee, het ouderschap was niet alleen maar zonneschijn merkten we al vlug.

En toen na 8 maanden het moment kwam dat een 'normaal of snel' tempo van de ontwikkeling uitbleef werden disciplines ingezet om te helpen. Iets waar ik aan moest wennen maar met de hulp van Fysio Maarten ook weer iets om heel dankbaar voor te zijn. Want vorderingen, ze maakt ze, op haar eigen tempo, en nu weet ik, ook dat is goed zo! - Och klein meisje, als je ooit mama's blog lezen gaat zul je je beseffen dat ondanks slapeloze nachten, ontroostbaar huilen, de bijbehorende ritjes in de auto of de verschillende afspraken bij de fysio het CB of chiropracter, alles ja daadwerkelijk voor alles geldt, dat jouw papa en mama niets liever deden dan dat, juist om jou te helpen of om bij jouw te zijn.- 2015 bracht ons ook fijne ontmoetingen met vrienden, heerlijke uitjes en fijne momenten. Ook bracht dit jaar ons onze grote huisvriend/reus Luca, bracht ons op vakantie en gaf ons een heerlijke gezinsauto maar ook de veranda die al lang op het verlanglijstje stond. Daarnaast startte ik natuurlijk ook in juli dit jaar mijn blog. Iets waarin ik een nieuwe passie heb gevonden. Dankbaar dat het delen van ons levensverhaal, de realistische kijk in het leven van een jong gezin, dat dat herkenning brengt, dat ouders elkaar vinden en ontmoeten door het verhaal dat ik als Mama van Dijk de wereld in mag brengen (/bloggen). 

Maar ook nam 2015 ons kleine Tedje af, ons konijntje, dat op een zonnige voorjaarsdag opeens dood in het hokje lag. En nee dit was dus zeker geen kerst'issue. Erger dat dan, in september 
dit jaar besloot mijn tweelingzus te emigreren nadat ze begin het jaar de liefde van haar leven gevonden had in Israel - al hoort dat dan weer bij het rijtje dankbaarheid-. Haar nichtje, ons dochtertje, zag ze niet langer van dichtbij opgroeien al doet skype, social media en af en toe een retourtje holland gelukkig ook veel goeds. Het was een bewogen jaar maar aangezien ik lang na moet denken om het lijstje met minder leuke momenten aan te vullen besef ik dat alleen dat al een groot rijkdom is geweest in 2015. Ellendige dingen, ze bleven ons bespaard. 

2016 is in zicht. Wat zijn onze nieuwe levensdoelen, plannen en wensen voor het komende jaar? In februari word Naomi 1 jaar! Een enorme mijlpaal. Daarnaast word het een babyboom'jaar waarbij veel vriendinnen een kindje verwachten. Ook hopen we in April de Nederlandse en Israëlische bruiloft van zuslief en zwager te hebben, iets waar we als familie enorm naar uit zien. 
Verder hoop ik dat Huize van Dijk kan startten als logeergezin om eens in de zoveel tijd een weekend een kindje te kunnen opvangen om zodoende het gezin waaruit hij/zij komt te kunnen ontlasten met de zorg van hun kindje (met een lichamelijke of verstandelijke beperking). Iets heel anders dan, want de wens is sterk om te starten met pianoles, eind van komend jaar hoop ik in elk geval één (simpel) liedje te kunnen spelen, het liefst samen met manlief. En die piano, nee die hebben we ook nog niet, dus dat is ook nog een dingetje ja. Ha- Ha. Het lijstje breid zich verder uit, maar haalbaar nietwaar? O, laat ik deze punten niet vergeten.. Ik hoop weer een jaar met heel veel plezier te bloggen. Afval scheidden word hier weer hip. Bewuster en milieuvriendelijker is het idee. Een minder volle grijze container. Het gaat vast bijdragen ten goede. En voordat ik mijn lange eindejaarspost tot een slot laat komen bedenk ik de afspraak die we eerder deze avond maakten. De telefoon, die is per 1 Januari verboden aan de eettafel in Huize van Dijk. En de tv, die gaat zo snel als we een geschikte kast hebben gevonden achter twee deuren. Toelichting? Nee. Duidelijk lijkt me. Quality time, elkaar in de ogen kijken, een goed gesprek. Ook wel eens zonder buitenwereld.. Just the two, uhh three, of us. Willen we niet allemaal niets liever dan dat? Minder praktisch maar hoog, boven alles uitstekend, schrijf ik graag dat ik hoop de beste, de meest wijze en allerliefste moeder en echtgenote te kunnen zijn in het gezin, in Huize van Dijk.

Nogmaals namens Mama van Dijk en achterban, het allerbeste en mooiste voor 2016! God bless. 


-x- Mama van Dijk

Leuk als je reageert!

0 reacties