Moederschap

En dan ineens..

17:58


En dan ineens..Wat een spanningsopbouw, niet? Vanmiddag net voor ik moet vertrekken naar een teamoverleg zuig ik huize van dijk weer even schoon. Terwijl ik ondertussen af en toe tijdens het stofzuigen word begroet met een stofknalletje. Huh? Ik had toch echt de juiste stofzuigerzakken gekocht. Ik laat de stofzuiger na het inspecteren ervan rustig zijn werk doen terwijl oppasoma vast binnen loopt. Naomi slaapt rustig door terwijl de herrie steeds dichterbij komt. En met dat ik ook de trap ontdoe van de laag stof waar je U tegen kunt zeggen nemen mijn gedachten me mee terug in de tijd. Ik zie ons weer staan in de keuken, heel zachtjes waren we de trap afgelopen omdat dochterlief eindelijk sliep. Terwijl we al in de keuken voor de open koelkast staan fluisteren we heel zacht. Wat wil jij lief? Doe maar een colaatje reageert manlief zacht. Waarop hij zich direct hardop afvraagt waarom we nog fluisteren. Lachend zuig ik de laatste treden richting de bovenverdieping. Och de tijd. Wat is de tijd ineens hard gegaan! Eind van deze week hopen we alweer tien maanden ouders te zijn. Wat een rijkdom. Snel worden de sentimentele gedachtes onderbroken als ik besef dat het tijd word om te gaan. Een knuffel en een kus en tot straks!

Op weg naar Amersfoort kom ik erachter dat het lampje van de tank brand. Gelukkig zit er voor de wijk waar ik in moet een tankstation. Laat ik daar zo maar gelijk even een bezoekje aan brengen. Als automatisch kijk ik vervolgens naar de passagiersstoel waar mijn tas staat. NOO! Hij staat er niet. Wat nu! Het lampje dat opeens nog roder lijkt te kleuren slaat over op mijn wangen. Ik kom nooit meer thuis met deze tank. Terwijl ik al denk aan het idee dat ik straks de auto over de vluchtstrook terug naar huis moet duwen bedenk ik ook een briljanter idee... Geld inzamelen bij de collega's dan maar om de 20 minuten naar huis te sponsoren.. 

Na een paar uur overleg, een tankbeurt en de wisseling van de wacht met moeders is het eind van de middag voor Naomi alweer hoog tijd om te eten. Een kipschotel olvaritpotje van 12 maand+ die zonder moeite in haar (tandloze) mondje verdwijnt. Maar dan. Dan ineens terwijl ik de lepel op haar onderkaakje laat leunen hoor ik een tik. Een tik? Echt waar? Verwonderd over een mogelijke nieuwe mijlpaal klop ik de volgende keren expres de lepel tegen haar onderkaakje aan. Tik... Tik... Tik.. Naomi die het allemaal wel grappig vind verwonderd zich over haar veel te enthousiaste moeder en houd haar mond stijf dicht als ik echt wil voelen. Ik probeer achter haar te gaan staan.. en van bovenaf te kijken. Terwijl ze me glunderend aankijkt zie ik.. dat het allereerste tandje zich boven haar tandvlees heeft gewurmd. *Hiep Hiep Hoeraaaaaa*

-x- Mama van Dijk

Leuk als je reageert!

0 reacties