Familie

Al op dag 4 van het nieuwe jaar een wijze levensles.

13:46

Waar ik mijn vorige post nog zo liefdevol eindig richting onze kwetsbare medemens.. Ik citeer 'Misschien is dat wel het meest kostbaarste dat ik jullie, een ieder, voor dit jaar wil meegeven. Laten we omzien naar allen, ook de meest kwetsbaren, om ons heen.' Vandaag, niet veel later, maak ik de grootste fout van de dag door simpelweg niets te doen op het moment dat ik een kwetsbare kan helpen. Aii.



Ik neem je mee terug mijn dag in. Hij begint uitstekend. Dochterlief die we gisterenavond hadden meegenomen naar de Sing-inn van onze kerk was laat naar bed gegaan. Ze had zich uitgesloofd, wist tussen de liedjes door diverse kreten uit te slaan. Waardoor jong en oud ons nu en dan grijnzend een blik gunde. Papa die zich kennelijk geneerde propte vervolgens steeds voor het eindigen van een lied een speen of fles in je mond om de tussentijdse stiltes ook daadwerkelijk stil te laten verlopen. Wat had je een schik. En dus, die nacht zou wel eens rustig kunnen verlopen bedacht ik me toen Naomi om 21.45 haar bedje in was gegaan. Vanmorgen besluit ik om 7.00 uur naar voren te gaan, alleen met Luca, omdat ik dochterlief nog steeds niet heb gehoord. Uiteindelijk heb ik een ochtendje voor mezelf want pas om 8.45 meld ze zich. Wow. Terwijl ik me ook bedenk dat ik vanmorgen dus heel wat langer had kunnen blijven liggen maak ik een notitie van hetgeen ik vandaag wil doen. 

Op weg richting de winkels om de aanbieding van Pampers bij de AH te bewonderen beland ik niet veel later -zonder pampers overigens- bij de kassa met wat andere benodigdheden. Voor me staat een wat oudere vrouw, voor haar zit een man in een rolstoel. Ze horen niet bij elkaar. Wanneer hij zijn boodschappen heeft afgerekend vraagt hij de medewerker of het door iemand in zijn tas gedaan kan worden. De cassiere pakt de telefoon en belt haar collega die kennelijk niet zo'n haast heeft. De wat oudere vrouw die voor me staat geeft aan dat zij het wel voor hem wil doen. Dat is niet nodig vertelt ze hem, ik bel mijn collega, hij komt eraan. In gedachten zeg ik een paar keer opnieuw dat ik het ook wel wil doen maar toch komt er geen woord over mijn lippen. De cassiere die naar een ogenblik haar geduld verliest belt opnieuw terwijl de man in zijn rolstoel ,met zijn tasje op zijn schoot, nog steeds vragend om zich heen kijkt. De boodschappen liggen nog steeds bij de kassa waar hij zojuist wist af te rekenen. De wat oudere vrouw kon ondertussen haar boodschappen al meenemen en had na een groet de winkel verlaten. Nu was ik aan de beurt. Ik kijk om me heen waar ik nog steeds geen collega zie aankomen om de man te helpen. Vertwijfeld over wat ik moet doen loop ik door na het afrekenen. Met dat ik de beste man ben gepasseerd en richting de uitgang loop zegt mijn geweten dat ik heb gefaalt. Wat een moeite zeg, om die man even te helpen zijn boodschappen in te laden.. Wat erg! Ik had hem gewoon laten zitten. En had hem nog geen vriendelijke groet gegund! Terwijl ik mezelf beschamend een klap zou willen verkopen loop ik nog voor ik de uitgang passeer met de kinderwagen richting de klantenbalie waar ik een medewerker bij de toonbank iets zie lezen. Ik zal haar wel even vragen om die kant op te gaan bedenk ik me nog. Met dat ik de situatie bij de beruchte kassa nog eens bekijk zie ik dat een andere klant die iets verderop in de rij stond de boodschappen van de man al staat in te laden. Held! Hoe kon ik langslopen.. Verbaasd over de keuze die ik zojuist maakte om niets te doen en af te wachten loop ik door richting de auto. Sorry, onbekende man. De volgende keer.. dan zal ik wel.. dan zal ik weer.. Dan kies ik hopelijk wel weer bewust liefdevol te zijn.  

Thuis speelt zich het bekende Bijbelverhaal van de Barmhartige Samaritaan diverse keren in mijn hoofd af. Voor mij, al begin dit jaar een wijze les. Wees (écht) behulpzaam, barmhartig en liefdevol naar de kwetsbare mensen om ons heen. 


-x- Mama van Dijk

Leuk als je reageert!

0 reacties