Baby

Plots verdwijnt het zicht..

19:33

Dat was me een weekje wel weer. We naderen het weekend en daar zijn we, ach laat ik voor mezelf spreken, helemaal aan toe. Was het zo erg? Nouwja, er zaten toch zeker wel een paar dagen tussen dat ik mezelf het liefst zou willen opsluiten, de duettes dicht zou willen doen en de hele dag in een big sweater, kniekousen en een fles cola op de bank zou willen vertoeven. Hoe dat komt lees je vandaag. 

Nee heus, zo erg was het niet. Maar deze week wel een aantal flinke off-days. Dat heerlijke moment als uber- ondeugende pup, terwijl je net in nachtkledij getoverd bent de deur uit weet te rennen en zich nergens meer laat vinden terwijl dochterlief luidkeels laat weten dat ook zij het op dat moment zat is. Dat heerlijke moment dat je s'ochtend je blog wilt bijwerken en je laptop is vergaan en niet meer te repareren is. Of dat -voor buitenstaanders vast hilarische- moment dat ik een client op mijn werk bel vanuit de auto in de wijk. Ik de deur van mijn kleine zwarte schaapje met een klap dichtgooi en voor de deur van de client besef dat ik mijn sleutels in het contact van mijn auto heb laten zitten. - gelukkig blijkt de kofferbak open en wurm ik me door de achterkant naar voren.-  Niet veel later slingerd mijn sleutel bij een andere client mijn jas uit waarna de volgende zoektocht zich voltrok. Een paar dagen eerder bij het rommelen in huis verlies ik plots het zicht aan mijn linker oog ondanks dat het zicht zich in 30 minuten volledig hersteld, werd een bezoek aan de neuroloog geregeld. Later blijkt dat de migraine die twee jaar geleden voor het laatst in hevige toestand aanwezig was bovenstaande visus problemen zou veroorzaken. Fingers cross voor een migraineloos jaartje.  Aiii... Maar dan blijkt alles nietszeggend, onbelangrijk, zó min en het negeren waard als ik het verhaal van een bekende opnieuw tot me door laat dringen. Het zicht op haar leven, de toekomst, haar kindje, ze is het roer van het leven kwijt omdat ze geveild is door een heftige depressie, beland in een instelling, haar kindje is haar ontnomen. De pijn die zij moet voelen haar rijkdom niet te mogen zien, haar schreeuw om hulp, om liefde om warmte. Het doet pijn. De machteloosheid overheerst. Ik vertel haar hoe ik met haar mee wil vechten. Hoe ik zo waar buiten haar zicht, voor haar bid, mee vecht en klaar sta. Maar toch is er niets dat ik kan doen. Diezelfde dag nog krijg ik te horen dat een andere bekende met 37 weken zwangerschap ineens een voldragen maar plots overleden kindje draagt. Mijn hart, mijn ziel, mijn lijf, het verstijfd. Naomi die me verwarrend aankijkt snapt niets van mijn geshockte reactie. Met ongeloof kijk ik haar aan en houd ik haar vast terwijl ik mijn zegeningen maar eens hardop begin te tellen. Ik wel, zij niet. Ter plekke beloof ik haar en alle mama's die in dergelijke situaties terecht zijn gekomen, niet meer gefrustreerd te zijn als mijn gezonde dochter me 's nachts uren wakker houd of overdag uren jengelt. Hoe kon ik.. Die nacht maakt ze daar met liefde gebruik van. Met enig enthousiasme begroet ik haar in het donkerst van de nacht. Dag mama's meisje..


Naomi kan tegenwoordig heel even staan
als je haar neerzet; trotse Mama. <3!

Leuk als je reageert!

0 reacties