Als je je voet op de andere oever zet en het blijkt de hemel te zijn...

22:17

Als je je voet op de andere oever zet en het blijkt de hemel te zijn. Als je dan door een hand wordt aangeraakt en het blijk Gods hand te zijn. Als je dan muziek hoort en het blijken engelen te zijn dan ben je niet heengegaan, maar naar huis gegaan.




Nee, het is niet de meest toepasselijke openingsalinea. Vooral niet bij het thema opvoeden waar ik de komende dagen op in wil haken. (Op facebook.com/mamavandijk deed ik al een aankondiging). Toch is het het meer dan waard om te delen. In mijn werk als verpleegkundige in de wijk heb ik, hebben wij als collega's, regelmatig te maken met afscheid. Afscheid nemen van het leven. Soms kijken we terug, in gesprek met hen, wat heeft het me gebracht, ben ik de persoon geweest die ik wilde zijn, voor mijn ouders, mijn kinderen, mijn familie en mijn vrienden?? Hét is juist die reden dat ik bovenstaande wil delen. Willen we als het einde nadert niet allemaal die ouder zijn, die moeder of vader zijn, dat bekend stond als een respectvolle, liefdevolle en een geweldig zorgzame, diegene die altijd klaarstond, waarbij niets teveel was? 

Een aantal weken geleden was ik bij een client. Ze was niet bij mij ingepland maar door een collega werd ik gevraagd nog even langs te gaan omdat zij een heel volle route had. Ze zou nog die ochtend vertrekken richting het hospice en ik wilde haar nog graag zien! We hadden een klik, ze had een bijzondere persoonlijkheid. Daar stond ik dan. Het einde is nabij, in haar ogen las ik angst ondanks haar stoere houding en vastberadenheid. Het was goed geweest vertelde ze me. Ze was er klaar voor fluistert ze terwijl ze tegen het aanrecht aan leunt. De ziekte had het gewonnen. Niet langer maakte ze zich druk om de leuke mutsjes die het kale hoofd in de kuur'tijd deden verbloemen. Steeds vaker was de stoel bij het raam, het plekje waar vandaan ze uitbundig kon zwaaien, leeg. Daar stond ik dan. Dat we onze christelijke visie deelde was nooit ter sprake geweest. Wat had ik graag gewild dat ik je had kunnen bemoedigen. Dat ik je oprecht had kunnen zeggen dat aan de andere kant van de oever zoveel rust op haar wachtte. Mag ik je een knuffel geven vraagt ze tijdens dat laatste bezoek. Natuurlijk. Mijn ogen lopen vol als ze mij daar op datzelfde moment een heel gelukkig leven toewenst. Met je dochter en je man, met al je dromen en wensen van je hart. Sterkte kanjer, het ga je goed, beantwoord ik haar liefdevolle wensen vlak voor vertrek. Zo scheiden de wegen die ochtend tussen zorgverlener en cliënt. Voor de laatste keer zwaaide je uitbundig. Ik had je nog een kaart willen sturen maar het was er niet van gekomen. Nu kreeg ik jouw kaart onder ogen met bovenstaand gedicht. Je bleek naar huis gegaan. 

Hoe onze levens eindigen weten we niet. Laten we vooral genieten, dromen, omarmen en leven. Leven in het hier en nu. In liefde, geluk, trouw en zorg voor elkaar. Zodat we het mijn cliënt met een stoere houding en vastberadenheid na kunnen zeggen. Het is goed geweest. 

-x- Mama van Dijk




Leuk als je reageert!

1 reacties

  1. Omzettend goed geschreven, heel herkenbaar.

    BeantwoordenVerwijderen