Genieten zonder gezin? Kon ik..?

11:51

"Wat heerlijk om te zien dat je zo geniet, ook zonder je gezinnetje" Die woorden kwamen binnen.. Hoe kon ik? Hoe kon ik genieten, zonder ze? Heel even malen de woorden door mijn hoofd. Ergens voelde ik me leeg. Ik moest toch bij m'n gezinnetje zijn? Dochterlief troosten in plaats van mijn teennagels lakken. Het huishouden runnen in plaats van selfies maken in 38 graden op het strand in een zomerjurk? Luiers verwisselen, badjes vullen, wassen draaien en boodschappen doen in plaats van vakantie te vieren in dit gruwelijk mooie land? Zou ik, kon ik, mocht ik.. Ja.. dit keer nam ik tijd voor Me-time, en dat was (ook) hard genieten.




Om 04.00 vertrokken we richting schiphol. Met een brok in m'n keel rijden we richting de luchthaven. Naomi was not amused dat haar slaapje abrupt werd onderbroken die nacht en wilde niets weten van de kusjes en knuffels van Mama onderweg. Afgezet bij schiphol zwaai ik ze uit en kus ik mijn geliefden voor de laatste keer deze week. Ik rijd mijn koffer richting de luchthaven. Daar gaan we dan zeg ik tegen mijn nichtje die de trip gezellig samen met me mee maakt. Binnen ontmoeten we ons neefje. Als een compleet drietal sluiten we aan in de rij. Mama van Dijk voor het eerst een beetje alleen op reis.




We stappen over in Rome om de vlucht vanaf daar te vervolgen naar Israel. Terwijl we elk uur dichter bij de zon lijken te komen en we ondertussen smachten naar slippers, zomerjurkjes strand en cocktails arriveren we op Ben Gurion Airport in Tel Aviv. De beruchte strenge controles komen we snel door en dan nog even snel de koffers van de band halen. Een uur later staan de drie musketiers gefrustreerd, ietwat vermoeid en met klotsende oksels bij de Lost & Found balie. Waar was MIJN koffer??! Na een heus boek aan informatie te hebben gedeeld word afgesproken dat mijn koffer die nog in Rome blijkt te staan, de volgende dag, Jawel, op de dag van de wedding(!!) word nageleverd. Aii, voel je hem? Stress! Terwijl ik met enige charme probeer te vertellen dat ik morgen niet in big sweater en zwarte jeans op de bruiloft wil verschijnen kijkt meneer a la nuchterheid niet erg meelevend mijn kant op. Oke, dan niet.. Toch lijken mijn woorden binnen te zijn gekomen want de volgende morgen rond een uur of 12 word alsnog mijn koffer bezorgd. Ik kan niet uitleggen hoe compleet ik me toen voelde. ha-ha.



De zwarte bloedhete jeans word gevangen door een luchtige dress. Het haar word de lucht in gebonden, de nagels gelakt en mijn ouders die al waren gearriveerd rijden ons alvast langs heerlijke plekjes. We genieten van de eerste vakantiefeelings op Palmahim Beach. En terwijl de voetjes het zand raken, de golven onze tenen af en toe wat verkoeling geven en de zon onze schouders verwarmd maken we voor het eerst kennis met Israel. Dat ook duidelijk in oorlog is. Het ene schot word na het andere afgevuurd. Ik kijk verbaasd om me heen als ik moeders met kindjes zandgebakjes zie maken, jongetjes zandkastelen zie bouwen en papa's nietsvermoedend onder de parasolletjes zie zitten. Ik besluit naar ze te blijven kijken terwijl de volgende harde doffe knal word gehoord.. Hoorde zij het niet? Waren zij het ondertussen echt gewend?



Ineens ben ik blij dat ik deze reis alleen mag maken. Even ben ik blij dat manlief met onze dochter in ons rustige dorpje veilig is. Voor alsnog.. ver weg van terreur of het geluid van geweren of kanonsschoten. 


-x- Mama van Dijk




Leuk als je reageert!

2 reacties

  1. Het lijkt me een hele vreemde gewaarwording, als je midden tussen de vakantiegangers op een idyllisch strand zit en in de verte steeds weer schoten hoort! Best wel een enge gedachten als er dichtbij dat soort dingen gebeuren, en dat niemand er daar dus eigenlijk nog van op kijkt!
    (En wat fijn dat je koffer nog op tijd was voor de bruiloft, dat zal best wel even stressen geweest zijn ja!)

    BeantwoordenVerwijderen