Een heel moeilijk besluit

08:24

Lieve.. aan de nieuwe baasjes van Luca. 

Kortgeleden schreef ik een brief, het was er helaas niet zomaar een. Met pijn in mijn hart, schreef ik gericht aan de nieuwe eigenaar. Je leest vandaag meer over het moeilijke afscheid van onze viervoeter. Hoe konden we? Wat was de reden en waar belandde hij? 
Vandaag schrijf ik deze brief, terwijl de wereld even stil staat, de tranen mijn wangen over glijden en mijn hart een beetje sneller bonkt. We beloofde voor je te zorgen tot de dood. Ook al zou dat een hoop energie, wallen en soms moeite kosten. We zouden voor je vechten tot de laatste zucht. En nu. Daar staan we dan.. De afgelopen maanden waren soms moeilijk maar bovenal ook genieten, voor het eerst haalde we een pup huize van Dijk binnen terwijl dochterlief nog maar 6 maandjes jong was. Was het naief? Nee. Na jaren berner boeken lezen,  naast berner sennen kennels te wonen, oppassen op andere honden en knuffelen met pups gingen we overstag en namen we onze eigen Berner waar we zo naar verlangde in huis. Luca en onze dochter groeiden uit tot twee dikke maatjes. En ondanks Lompe Loebes Luca wel eens zorgde voor een onhandige valpartij bleef dochterlief hem adoreren. Om maar niet te spreken van zijn baasjes en kater Floyd die eerst niets moest weten van die grote beer maar elkaar nu niet meer voorbij konden lopen zonder elkaar met een kopje gedag te zeggen. Je zou je sterk afvragen waarom aan dit mooie verhaal een einde moet kome



Vandaag schrijf ik deze brief, terwijl de wereld even stil staat, de tranen mijn wangen over glijden en mijn hart een beetje sneller bonkt. We beloofde voor je te zorgen tot de dood. Ook al zou dat een hoop energie, wallen en soms moeite kosten. We zouden voor je vechten tot de laatste zucht. En nu. Daar staan we dan.. De afgelopen maanden waren soms moeilijk maar bovenal ook genieten, voor het eerst haalde we een pup huize van Dijk binnen terwijl dochterlief nog maar 6 maandjes jong was. Was het naïef? Nee. Na jaren berner boeken lezen,  naast berner sennen kennels te wonen, oppassen op andere honden en knuffelen met pups gingen we overstag en namen we onze eigen Berner waar we zo naar verlangde in huis. Luca en onze dochter groeiden uit tot twee dikke maatjes. En ondanks Lompe Loebes Luca wel eens zorgde voor een onhandige valpartij bleef dochterlief hem adoreren. Om maar niet te spreken van zijn baasjes. En kater Floyd die eerst niets moest weten van die grote beer maar elkaar later niet meer voorbij konden lopen zonder elkaar met een kopje gedag te zeggen. Je zou je sterk afvragen waarom aan dit mooie verhaal een einde moet komen.

Na het bijzonder mooie nieuws dat huize van Dijk zich voor het einde van het jaar zal gaan uitbreiden moesten we een keuze maken. Konden wij Luca die liefde, bergen aandacht en vele wandelingen nog geven? Naast de zorg van een meisje dat (voorlopig nog) niet zal lopen in combinatie met de zorg van een baby? Luca was er immers zelf ook nog één?! Een wilde berner pup en ondertussen de 40 kilo gepasseerd. Hoe konden we ons "puppenkindje" afstaan? Het leek onmogelijk maar we maakten de beslissing voor zijn toekomst. Heel snel raakten we met jullie, zijn nieuwe baasjes, in contact. Een boerderij met paarden, met andere berners en een meisje van 6. Veel gezelschap, heel veel ruimte en een heleboel liefde. Luca leek op zijn gemak tussen al het vrolijke gedruis van de boerderij. De dag van het daadwerkelijke afscheid werd gepland. Steeds vaker probeerden we redenen te verzinnen waarom dit echt het beste was voor hém.

Afgelopen week op zaterdag was het zover. We waren getuigen van hoe Luca die zware middag met zielige oogjes ons achterna keek. We zagen hoe hij als omhelzend tegen ons opsprong. Alsof hij wilde zeggen is dit de laatste keer? We zeggen na veel knuffels gedag. Wensen baasjes en "onze" trouwe knappe lieverd het allerbeste en lopen met een brok in de keel richting de poort waar de auto geparkeerd staat. We weten onze tranen te bedwingen tot we in de auto zitten en zachtjes onze terugweg naar huis vervolgen. Was dit echt het beste? Vertwijfeld zie ik manlief zich achter een grote zonnebril verstoppen. Het blijft stil. De leegte vult ons. De stilte raakt ons. 

Thuis aangekomen blijkt het moeilijkste nog te moeten beginnen. Afscheid nemen van onze kanjer is het moeilijkste besluit... ooit.  In de dagen die volgden kwamen foto's en filmpjes van een heel gelukkige Luca voorbij. Het was goed. 

Soms moeten wij onze verantwoording nemen, de stem zijn voor onze dierenvrienden en mogen we dan ook niet besluiten dat het beter is om een nieuwe plaats te zoeken om oud en gelukkig te worden met gegarandeerd een hele hoop liefde en aandacht? Sommige dingen zul je nooit van te voren in kunnen schatten. Zo ook wij niet. Of we spijt hebben? Nooit, het heeft ons leven verrijkt, contacten opgeleverd en gezorgd voor zoveel gezelschap. We vonden heel snel dát paradijselijke, zijn forever home. Lieve, lieve Luca.. het ga je goed vriendje, het ga je goed!


snik..

-x- Mama van Dijk


Leuk als je reageert!

0 reacties