Hypermobiliteit

Hoe haar grootste doel steeds dichterbij komt

14:37

Lopen aan één handje, het gaat steeds beter!


Een vraag die geregeld terugkomt is die over de Fysio. Hoe staat het ermee? Vandaag praat ik jullie bij. Want er zijn grote sprongen te melden bij ons meisje. Of laat ik zeggen onze kleine topper van 16 maanden maakt vorderingen en wij mogen deel uitmaken van dat "uber- trotse" gevoel! 

Afgelopen week kwam de fysio weer even op bezoek. Waren er vorderingen te zien? Zou hij tevreden zijn? Naomi wilde eerst niet erg veel laten zien die ochtend en vond het vooral leuk om zich achter mij te verstoppen. Want immers, ze had 'de vreemde meneer' al in 6 weken niet meer gezien en hield zich vooralsnog wat verlegen. Samen praten we wat terwijl we op de grond een plaats hebben gevonden om te zitten. Ik vertel vol trots dat Naomi sinds Mei steeds beter aan 1 hand loopt en we hard trainen. Naomi kan tegenwoordig heel snel billenschuiven richting de trap om dan in een paar tellen halverwege te staan. En madam staat heel soms even alleen los. Een waanzinnige sprong vooruit voor een meisje dat haar beentjes lenig alle kanten op kan zwieren. En de afgelopen weken kunnen we dus wel zeggen dat ze een heel beetje sterker is geworden!

Ik vertel de therapeut dat we opnieuw merken dat dochterlief meer wil dan op dit moment gaat. In haar hoofdje denkt ze soms al een heel boeltje te kunnen maar zichtbaar willen de beentjes niet mee. Een paar harde smakkers tegen de grond of een aantal driftbuien als gevolg. Er is duidelijk weer frustratie. "Maar wat denkt u?" vul ik aan. "Nog heel even meisje"..antwoord hij "..met een maand of 3 zul jij lopen als je in dit tempo vooruit gaat". Ik kan mijn oren niet geloven als deze woorden uitgesproken zijn. Echt waar? vervolg ik. Terwijl de gemiddelde verwachte leeftijd voor het lopen rond haar 2e jaar werd geschat zijn we met veel oefenen dus al een heel eind gekomen!

Nog heel even meisje, dan ren je achter de "phhoe" (lees: poes) aan, dan mag mama je (met plezier) nog vaker van de trap plukken (als mama de haldeur weer eens vergeet dicht te doen) of huppelen we samen door de tuin. Ik kan niet wachten. Ik weet het liefje.. Jij ook niet.

Nog deze week net na het bezoek van de fysio laat Naomi de volgende grote stap zien! Vanaf haar rugje was het onmogelijk om te gaan draaien of te zitten. Alsof ze nooit anders heeft gedaan komt ze dit keer lachend overeind gevolgd door haar handjes in de lucht. Ik zwier haar door de lucht terwijl ik dit kleine geluksmomentje met haar mee vier. Ag, kleine schat! Wat ben je knap!

Naomi speelt prinsesje. (Slechte fotokwaliteit, maar zo lief;) )

-x- Mama van Dijk

Leuk als je reageert!

3 reacties