gastblogger

Het vervolg "Zwanger, maar dan.."

07:00



Vandaag op Mama van Dijk het vervolgverhaal van Jolanda, een prachtige mama die na drie zwangerschappen met ons terugblikt op pittige periodes waarin Hyperemesis gravidarum (ernstige zwangerschapsmisselijkheid) centraal stond.

Auteur: Jolanda
“Vandaag mag ik jullie blij maken met een gastblog! Mijn gezin bestaat uit een liefhebbende echtgenoot en 3 schatten van kinderen. Een zoon van 6 jaar, Een dochter van 2,5 jaar en een zoontje van bijna 8 maanden. Na de zwangerschap van onze dochter ben ik gestopt met werken maar ben nog wel beschikbaar als oproepkracht in de gehandicaptenzorg. Ik geniet van mijn kinderen, houd van winkelen, lezen, brocante en van een lekker bakje koffie drinken op een terrasje!”


Jolanda's grote trots!

" Helaas, na twee pittige zwangerschappen blijkt het ook bij de derde raak en volgt er wederom een ziekenhuisopname bij 10 weken. Maar geloof het of niet, deze keer was ik het zelf die aan de huisarts vroeg of hij me kon laten opnemen. Ik dacht, leg mij maar aan het infuus, dan knap ik weer op en kan ik er weer tegen aan.  Ik weet nog goed dat die beste man glimlachte en de telefoon pakte en ging overleggen met het ziekenhuis. Natuurlijk, diep van binnen wilde ik helemaal niet! Ik had een gezin, daar wilde ik voor zorgen. Maar ik kon niet meer. Deze zwangerschap was mentaal  zwaarder. Nu liepen er 2 kindjes rond, ik moest op tijd opstaan om de oudste naar school te brengen, Ik kon niet zomaar op de bank gaan liggen en wachten tot het ergste weer voorbij zou gaan, Nee, mama moest door. 

Ook deze zwangerschap gaf ik tot het laatst toe over. Ik raakte langzaam aan een beetje op. Het werd me te veel en met 38 weken werd ik wederom ingeleid. Onze jongste zoon werd geboren!
Wat me steeds bij bleef na alle bevallingen? Het eerste beschuitje dat ik at, met roze of blauw muisjes. Waarom? Simpelweg omdat ik het kon eten. Zonder dat nare gevoel van misselijkheid. Letterlijk alle klachten verdwenen op het moment dat ik weer opnieuw een klein wondertje in mijn armen hield!

Maar deed je dit dan allemaal alleen, hoor ik iedereen denken? Nee! Naast mij heb ik de liefste, geduldigste en hardwerkende man van de hele wereld! Als transportondernemer veel van huis en laat thuis. Maar al die maanden en zeker de eerste weken deed hij zoveel voor mij en ons gezin. Even stofzuigen, boodschappen doen,  en nog belangrijker, er voor me zijn! Naast je drukke baan deed je dit, bedankt schat!

Wat ik geleerd heb van deze heftige en mooie periodes? Durf hulp te vragen en hulp te aanvaarden.  Dat wil ik jullie meegeven. Natuurlijk wil iedereen het liefst alles zelf doen. Ik hou ook liefst alle touwtjes in eigen handen. Dat voelt nog veilig ook. Maar ik heb geleerd dat je mag vragen op momenten waarop het even te veel is.  Veel hulp kwam er. Van ouders en familie. Maar ook vanuit de kerk kwam hulp, een wasmand weg strijken, heerlijk! Wat was ik hier blij mee!

Waarom schrijf ik dit? Schrijf ik dit om te laten zien hoe goed ik mijn zwangerschappen heb doorstaan ondanks de klachten? Nee! Schrijf ik dit om te zeggen tegen alle anderen, kop op het komt goed? Schrijf ik dit voor alle andere die wat klagen om hun kleine kwaaltjes die vergeleken met HG niets voorstellen? Nee! Waarom schrijf ik deze blog dan wel? In de eerste plaats voor mezelf. Tevens om een periode uit mijn leven te delen met jullie. Een heftige maar ook een niet-te-missen-periode!
 Iedereen ervaart haar zwangerschap op een andere manier.  Ondanks alle nare dingen heb ik toch genoten van het zwanger zijn! Waar ik zo dankbaar voor ben is dat ik nooit er depressief of somber gestemd door ben geworden. Ik weet en besef dat dit ook vaak genoeg voorkomt.  Maar ik heb steeds de kracht gekregen om de zwangerschappen te dragen. Al was het op een niet al te fijne manier. 

Natuurlijk heb ik ook heus wel eens mijn hoofd laten hangen (niet openbaar lieve lezers) maar stilletjes thuis. En steeds vond ik ergens de kracht om door te gaan. Ik heb wel eens bij het schoolplein gestaan en gedacht. Iedereen lacht en is vrolijk, Ik doe maar mee. Maar je moest eens weten hoe ik me voelde! Na  3 moeilijke zwangerschappen zijn wij gezegend met 3 prachtige gezonde kinderen!  Die mij vaak laten zien hoe bijzonder het is dat ik voor ze mag zorgen. Het zijn die hele kleine dingen. Al steppend naar de speeltuin, een ijsje eten in de tuin, samen een kleurplaat kleuren en dan kan ik telkens weer met zoveel liefde naar ze kijken!  

En als we s`avonds naar bed gaan en we de kinderen nog even lekker toestoppen, fluister ik zacht hun naam. "Ik hou van jou!" Liefs Mama. "

Mooi om te zien hoe Mama Jolanda drie pittige zwangerschappen kon doormaken en toch positief terug kan blikken. Een mooie les in dankbaarheid en tevens een tip met een heldere kern. Vraag hulp lieve mama's als er pittige tijden zijn. In zwangerschappen of daarbuiten. Laten we er (in deze soms zo sombere wereld) vooral voor elkaar zijn. Dankjewel Jolanda namens Mama van Dijk en al haar lezers voor je bijdrage als gastblogger.

-x- Mama van Dijk 

Leuk als je reageert!

2 reacties