Peuter

De ontdekkingstocht van een peuter doet pijn..

06:00

In paniek grijp ik mijn telefoon terwijl ik naast het bad bij haar op de grond zit. Hoe had het kunnen gebeuren? Straks moet er een zaag aan te pas komen om haar hieruit te bevrijden schiet er vrij direct door mijn hoofd. Dochterlief die mijn toneelshow met badeendjes ondanks haar beknellende positie kan waarderen weet ik in elk geval rustig te houden. Van binnen maakt mijn hartslag overuren. "Rustig blijven Willie" zegt het geruststellende stemmetje in mijn hoofd.. 

Een grillig badavontuurtje.
Dat de badscene van dochterlief kon zorgen voor grijze haren en hartkloppingen daarover lees je vandaag op Mama van Dijk. Het hoort bij ons ritueel van de avond. Een warm badje voor we ons hypermobiele peuter meisje in haar pyjama hijsen. Die beruchte avond mocht ze wat langer in bad, papa had ze inmiddels al een paar dagen niet gezien en vanavond besloten we op hem te wachten. En dus betekende dat voor die avond extra lang spelen in bad. Het assortiment aan lege zwitsal flessen, bekers en badeendjes word weer eens heerlijk gebruikt tijdens haar ondertussen vrij geliefde badritueel. Dat dochterlief zichzelf ook nog wel eens in haar badzitje wurmt liet ze een paar dagen eerder nog trots aan oma zien. Nietsvermoedend zie ik haar opnieuw een poging doen. Haar glibberige rechter beentje verdwijnt al snel in 1 van de daartoe behorende gaten. Ik kijk ondertussen een ogenblik op mijn telefoon als dochterlief ineens erg begint te huilen. Wil het niet? Stel ik haar nog gerust. "Kom maar, mama zal je helpen" voeg ik toe.

En dan ineens besef ik dat haar linkerbeen op een vrij onmogelijke manier het achterste gat van het badzitje heeft verkozen om doorheen te steken en daarbij de heel andere kant op wijst. Daar zit ze dan. Ons hypermobiele dametje, stokstijf vast in spagaat in haar plastic blauwe badzitje omringt door het warme water en een tal van badeendjes. Na zachte en hardere pogingen om haar te bevrijden slaat mijn hart een rondje over en begin ik hem dan toch echt te voelen. "Lieverd, mama krijgt je niet los" zeg ik minder geruststellend.Terwijl ik een toneelshow probeer op te voeren om haar te kalmeren besef ik dat dochterlief langzaam rustig word. Onderwijl bel ik zo kalm als mogelijk manlief  op en beveel hem om met een heel beetje extra "gas op de plank" naar huis te komen. "NAOMI ZIT KLEM IN BAD" klinkt een lichtelijk paniekerige stem "en ik krijg haar er alleen voor geen mogelijkheid uit.."

Mijn roep om hulp word serieus genomen en niet veel later stormt papa de trap op. Naomi begroet papa met een "bah" terwijl ze naar haar beknellende situatie wijst en zo nuchter als manlief is proberen we direct de eerste poging om haar samen los te wurmen. Als deze mislukt zie ik de zaag in gedachten alweer voorbij komen als manlief rustig aanwijzingen geeft voor een wat minder rigoureus plan. Met dat manlief haar omhoog tilt weet ik met zijn nuchtere draai en wurm bevelen haar beentje los te krijgen. Oef. Steun. Zucht. Manlief die Naomi -omhult in een warme handdoek- even troost gaat over tot de orde van de dag. Afdrogen! Ondertussen staar ik even in de spiegel naar een bos haar dat ineens een paar extra grijze tinten bevat. De ontdekkingstocht van een peuter doet (soms) pijn..

Achteraf is het natuurlijk een heel erg lachwekkende badscene. Gelukkig maken haar beentjes het goed, lijken die simpelweg ook wat meer te kunnen hebben. En die grijze haren? Na drie keer knipperen met de ogen bleek dat heus ook nog wel mee te vallen.

-x- Mama van Dijk

Leuk als je reageert!

1 reacties

  1. Ohjee, wat een avontuur! Gelukkig opgelost zonder zaag, lang leve de papa's!

    BeantwoordenVerwijderen