Moederschap

Mijn dreumes voor het eerst een time-out.

06:00

Daar zit ze dan, het schattige meisje van 20 maandjes jong.  Haar zwierige staartje zie ik boven het glas -van de deur naar de gang- uitsteken. Ze zet het op het krijsen als ze door heeft dat ik haar heel even negeer. Alhoewel we nog steeds over een dreumes horen te praten is haar peuterkarakter sinds een paar maanden al behoorlijk op ontdekkingstocht. Heerlijk maar met een welgemeende kanttekening. "Omschakelen". Want dat is het, ook voor mama, even wennen..

Liefde ..tot de maan en terug!
Ons huisje is niet voorzien van veel prullaria op grijphoogte, het meeste is weggewerkt in kasten of manden en tafels staan sinds de grijpfase leeg. En laat ik daar in mijn nesteldrang juist even helemaal geen behoefte meer aan hebben. Ik wil sfeer en wel een hele hoop dus in het kader van die gewilde sfeer besluit ik een gewei met daaroverheen een verse dadeltak te pronken te leggen in de kamer. Zo eentje die moet indrogen voor een mooie paars blauwige gloed. Ooit lag er één die werd kaalgeplukt door dochterlief op het moment dat zij er nét bij kon. Ik besloot dat niets op de tafels -voor toen- even beter was. Direct na het opmaken van het salontafeltje krijgt dochterlief de nieuwe decoratie in het vizier. Lachend loopt ze er op af en begint er wederom uitbundig aan te trekken..

Ik grijp in, probeer te benoemen dat mama wil dat ze daar blijven liggen, herhaal dit een stuk of 8 keer en word dan een stukje ongeduldiger. Mijn toon word minder vriendelijk en ik verzoek haar nu op te houden. Niet veel later loopt ze wederom op haar doel af. Dit keer met haar vingertje heen en weer in de lucht en een grijns die te groot lijkt voor haar gezicht. Ik besluit het iets anders aan te pakken dit keer. Gooi mijn "pedagogisch verantwoordelijke positieve benadering" over boord en zeg haar kort en bondig "Nee!". Het doet haar niets en twee seconden later vliegen er gedroogde besjes door de kamer. Het " dat mag niet" word dit keer vervolgd met een plekje op de eerste trede van de trap, waarna een luidkeels brullen word ingezet. Een kleine twintig seconden later ga ik bij haar zitten in de gang, vertel ik haar waarom, maar geven we vooral knuffels en kusjes om vervolgens in de kamer gezellig samen te spelen.  Die middag word de dadeltak met rust gelaten en zwiert enkel haar wijsvingertje af en toe naar links en rechts bij haar eigen gedachte aan die oh-zo-leuke dadeltak..

Een echte peuter is het niet?
Herkenbaar? Deel jouw peuterervaringen op Facebook.com/Mama van Dijk.

-x- Mama van Dijk

Leuk als je reageert!

1 reacties

  1. Oh oh oh wij zijn hier ook echt nog zoekende naar een goede manier om hier mee om te gaan! :)

    BeantwoordenVerwijderen