opvoeding en ontwikkeling

De avond zonder speen - HELP

06:00

Met hartslagje 200 speuren we het huis door. Ineens ben ik heel blij dat we geen reusachtig huis bezitten met tal van kamers. Na een klein kwartiertje staan we wederom in de huiskamer. Geen speen te bekennen. Waar is dat ding? Terwijl bedtijd nadert voel ik een eerste zweetdruppel mijn voorhoofd  verwelkomen. Aii. Stug blijft dochterlief meehelpen, op de knietjes onder de stoelen kijken, in de koelkast en de diepvries, met haar hoofd in de wcpot en nog een keer onder de bank.. "Weg?" kijkt dochterlief verdrietig mijn kant op..

Dochterlief met haar geliefde speen
Ik besluit er het beste van te maken. Alhoewel ik vrij zeker ben dat hij ergens zou moeten liggen aangezien dochterlief vandaag de 40graden bereikte en dus haar speen een keer mee naar beneden mocht nemen. Ik weet hoeveel dat ding voor haar is gaan betekenen in de afgelopen twee jaar. Ik weet hoe slaperig ze word alleen al door naar hem te kijken. Aii. Waarom gebeurt dit juist nu ze ziek is. Verschillende nijntje doekjes werden verslonden aan die o-zo-troostende speen. Met lood in de schoenen besluit ik het bed ritueel te beginnen en zonder speen te geven haar kamer uit te lopen. Streng spreek ik mezelf toe, niets laten merken, geen medelijden tonen, gewoon de kamer uitgaan. "Doei-Doei lieverd!" Ik word uitgezwaaid, doei-doei klinkt er schattig uit het grote peuterbed.

Terwijl ik verbaasd de eerste 5 stille minuten doorbreng op de bank begin ik het idee zalig te vinden. Stel nu.. Stel je voor dat ze makkelijk zonder kan? Dat zou fantastisch zijn. Ik heb de woorden in mijn hoofd nog niet uitgesproken of dochterlief begint luidkeels te protesteren. Dat zou nog wel eens een heel lange avond kunnen worden..

Ik had mezelf de eerste nacht zonder speen anders voorgesteld. We zouden hem aan een heliumballon de lucht in kunnen sturen, we zouden hem samen heel bewust weg kunnen gooien of kunnen weggeven aan een ander kindje. Gewoon voor de show. En nu, er was geen weg terug. We waren begonnen aan de eerste speen-loze nacht..

Na een paar onrustige uurtjes met mama's troostende armen af en toe om haar heen valt madam uiteindelijk in slaap. Om 02.00 word ze wederom wakker en begint hard te huilen. Terwijl wij diezelfde avond de speen vinden -buiten- ga ik 's nachts overstag. Om naast een onrustige baby nu ook een onrustige, niet slapende peuter te moeten troosten was me iets teveel van het goede. Later, heus, dan knopen we hem gewoon aan een heliumballon, en zwaaien hem uit tot hij ons zicht verlaat.

Die ochtend sliep ze uit tot 09.00 uur. Je snapt, Mama vind het prima.. die speen.
Hoe ben jij de speen-fase gaan afbouwen? Heel bewust of zo ineens?

-x- Mama van Dijk

Leuk als je reageert!

4 reacties

  1. Bij oudste een keer met 2 jaar geprobeerd maar dat werd niks. Toen gewacht.... af en toe gezegd en verder gewoon laten 'soppen'. Bleef wel overdag in bed. Met 3,5 was hij er pas van af, heeft hem zelf in de prullebak gegooid omdat hij kapot was...
    Dochter was 2,5 toen ik zei dat dit de laatste speen was. Als hij kapot was mocht ze hem doorknippen en weggooien. Op een ochtend klonk een beteuterd stemmetje.. mama hij is kapot. Zelf doorgeknipt en weggegooid. Nooit meer om gehuild. Nu nr 3 is 16 maanden is nog enorm gehecht aan zijn speen. Ben benieuwd hoe dat gaat....
    xx Jolanda

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mn oudste dochtertje was met 1 jaar van de speen terwijl ze er echt aan verknocht was. Overigens ook alleen in bed.maar ze had een speen waarvan t bolletje half los was. Ik was bang dat ze dr in zou stikken. Ik zei tegen haar nu is tie stuk dus geen speen meer. En gelukkig geen nacht wakker gelegen. De jongste was ook net 1 en toen ook gewoon een avond niet meer gegeven alsof het de normaalste zaak was. En niets gehoord dus was dat betreft 2 makkelijke kindertjes.
    Liefs Bertine

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De oudste, middelste en op èèn na jongste zo rond de 2,5 /3 jaar .
    Gewoon rigoureus weggedaan en ook niet meer opnieuw begonnen. Waren de eerste avonden wel wat onrustiger met in slaap vallen (ze kregen overigens altijd wel een klein kadootje!) Mijn 2 de had haar duim...tot een jaar of 10...heerlijk�� was ook echt een super zoet kind!
    De jongste had af en toe een speen , maar wilde m met een maand of 8 zelf niet meer!(maar zij krijgt veel en lang bv dat scheelt misschien ook wel) Wel liet ik altijd de speen in bed liggen(....behalve als ze ziek waren !)
    Wat ik wel altijd vind is om het te proberen wanneer het kind goed in zijn/haar vel zit.
    Succes en t komt best goed!
    Ik zeg maar zo : heb nog nooit een puber met een speen gezien ;)
    Groetjes, Annemarie

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Haha , lijkt me zo begrijpelijk. Lijkt me best moeilijk om er aan te beginnen.. :)

    BeantwoordenVerwijderen