Bevalling

Het Begin..

12:43



Op dinsdag 10 Februari gaan we richting het ziekenhuis voor de wekelijkse echo bij de gyneacoloog.
Veel liever wilde ik de controles houden bij de verloskundigenpraktijk om de hoek maar door een streptokok infectie bij mij was dat niet haalbaar, teveel risico's voor ons kindje tijdens de bevalling. Toen dit idee na een aantal dagen hormonaal-huilen gewend was gaf ik mezelf eraan over, ik moest aan de antibiotica in het ziekenhuis bevallen. Iets waar ik echt levendig tegenop zag. Ik had een veel romantischer beeld van bevallen, een warm bad, een koud drankje, een washand op je gezicht, een rustig muziekje op de achtergrond. Gewoon lekker thuis.. In een flits zag ik mezelf al liggen op een steriel wit, opgemaakt ziekenhuisbed. Ineen gekropen van de pijn terwijl ik geen kant op zou kunnen door het infuus, de paal, de bloeddrukbanden en elektroden. Zou het echt zo gaan als ik vreesde?



Zogezegd rijden we die avond naar de avondpoli. Overdag grapte ik nog tegen een vriendin dat ik die dag al aardig wat krampen had weg gezucht. Ervan uitgaande dat het mijn darmen zouden kunnen zijn. Iets in me zei dat we de 'vluchtkoffer' mee moesten nemen en dus besloten we dat die avond te doen.
Ik was bekend met een snel verhoogde bloeddruk en vond die avond wederom reden genoeg om mezelf (enorm) gespannen te maken.
Bibberend zat ik in de wachtkamer voor een doodgewone controle. De verpleegster ,die vóór mijn afspraak bij de gynaecoloog, mijn bloeddruk controleerde zag ik nee schudden. Was hij weer te hoog? Ja, met 148/110 was het reden genoeg om het nogmaals te meten, en mij vervolgens alleen te vertellen dat hij zakte. Gelijk werd ons verzocht door te lopen naar onze gyneacoloog. Daar zaten we dan. Ik ontblootte mijn buik en er werd even goed naar het kindje gekeken. Ondertussen grapte de gyn. dat ik misschien wel over 3 uur moeder zou zijn. Even schoot ik overeind, Wat?! De gyn. glimlachte en legde uit dat ik nu 37wkn was dus dat het mocht komen. Ja, ondertussen was ik de bolle buik ook wel zat, en gaf aan dat het wat ons betreft ook geen maand meer hoefde te duren! De gynaecoloog sloeg een wat serieuzere toon aan toen hij daaraan toevoegde dat het zorgelijk kon worden als mijn bloeddruk zo hoog bleef. Even keken mijn man en ik elkaar zwijgend aan. Onze blikken zeiden genoeg. Ja, zei hij, ik denk dat ik de afdeling ga bellen om te vragen of ze je daar willen onderzoeken en denk dat het beter is als je hier blijft. Ondanks mijn werk als verpleegkundige in de wijk en de nodige kennis van ziekenhuizen, verstijfde ik. Ik wilde niet blijven, niet aangesloten worden op apparatuur, niet bevallen, niet hier. De gyn legde een en ander uit en vroeg ons even geduld te hebben zodat hij de afdeling kon informeren. Voordat hij de telefoon aan zijn oor hield vroeg ik hem nog even snel of mijn man mocht blijven. Het liefst een kraamsuite of anders echt een 1- persoon's kamer! Glimlachend gaf hij mijn wensen door aan de dienstdoende gyneacoloog.

Eenmaal boven bleken de verloskamers vol te zitten waar ze vrouwen van de poli normaliter onderzoeken. We liepen de hoek om naar de kraamafdeling. Deze heb ik voor je vrij, een één persoonskamer, zei ze lachend. Opgelucht nam ik plaats op bed. Ik keek afwachtend naar buiten waar alles al donker was geworden. Ik werd aan apparatuur gelegd om mij en ons kindje te monitoren. Vervolgens kwam er een mannelijke assistent die aangaf dat hij wilde voelen of ik misschien al ontsluiting had. Voordat ik aan het idee kon wennen, was het gebeurd. Zoo, dat is al 2 cm, ik kriebel even over het koppie!Wat, Wat zeg je nu!! Geschrokken en wat nerveus keek ik mijn man aan. Bizar, is het echt al begonnen? Er werd uitgelegd dat de komende nacht zou worden gekeken of er uit zichzelf al wat gebeurde. Zo niet zouden ze de volgende ochtend de vliezen breken. Ze legde mijn man uit dat hij mocht blijven slapen naast mij en ze gaven het advies om thuis maar de maxi cosi op te halen. Die woorden drongen door tot in elke vezel van mijn lichaam. De maxi cosi... We zouden dus het ziekenhuis niet verlaten zonder gevulde maxi cosi...

Die nacht probeerden we allebei wat te slapen met de wetenschap dat er iets heel bijzonders stond te gebeuren. Ergens beangstigde het onbekende me. We praatten samen een hoop en ik besloot het over me heen te laten komen. We gaan ervoor lieverd, we doen dit samen, vulde manlief aan. Om 7uur de volgende morgen werd opnieuw gevoeld en er bleek weinig veranderd. Gelijk werden mijn vliezen gebroken en een elektrode op het hoofdje van ons kindje gezet. Eenmaal in de verloskamers werd ik aangesloten op onder andere het 'gevreesde' infuus (waardoor mijn mobiliteit inderdaad zou afnemen) met antibiotica en weeën opwekker.

En toen was ze daar, op 11 Februari, na een dagje vol weeën en een paar keer persen werd om 16.22 onze dochter op mijn buik gelegd. Gezond. Een zwarte bos haar. We waren gelijk verliefd!

Leuk als je reageert!

0 reacties