Baby

Herfst, wat hou ik toch van je!

20:45

Ik geniet er zo van, het geruis van de wind in de avond, het tikken van de regen op het raam, de dikke truien en de tuin die zo mooi verkleurd. De natuur die zachtjes aan veranderd in een betoverend schilderij. De dag die zo fris van start gaat, een witte gloed op het gras, de mist die in de lucht zweeft en alles zo rustig in lichte schemering ontwaakt.Oh, Herfst wat ben je mooi! Ik ben nooit echt een avondmens geweest. Niet direct ben ik daarentegen dan een ochtendmens. Maar dat ik met pup en dochterlief al vroeg op sta is een feit en is niet alleen een moeten op zich.. want die ochtendwandelingen, die zalige ochtendwandelingen in de herfst, och ik ben echt van ze gaan houden! (Al zou ik ze soms een uurtje later nog een beetje lekkerder vinden)  Sinds we Luca in Huize van Dijk hebben opgenomen vinden veel uurtjes in de buitenlucht plaats. De laatste tijd probeer ik steeds mijn route een beetje te veranderen. Gewoon voor de leuk, soms langs de beek, soms langs drukke schooltjes, soms pakken we de grote laan richting grote weg mee of soms houden we het op een stuk door de wijk. En als het dan rond 7 uur is en  ik aangekleed (maar dan wel makeuploos) met een goedgekamde krullebol aan de lijn en een lekker fris aangekleed dotje in de kinderwagen op pad ga, snuiven we het eerste frisse ochtendwandelingsluchtje met een lach op. Oke, meestal dan. Tijdens de wandeling van zo'n 45 minuten ontmoeten we elke dag weer andere hondenbaasjes. De een soms chagrijnig, de ander met een lach, de een met frisse tegenzin de ander klaar voor de dag. De een met stiletto's de ander met hoge rubberlaarzen en een wijde felgekleurde pyjamabroek die er gezellig aan weerskanten overheen poft.. De één met een kleine teckel de ander met een grote reus. Terwijl ik langs de rijen huizen loop zie ik langzaam de lichten ontsteken. Kijk, daar zit een gezin. Een klein donker jochie vult de tafel met een hoop gezelligheid. Samen ontbijten ze en nemen ze de dag door die voor ze ligt. Even verderop zit een ouder stel. De televisie word aangezet terwijl de voetjes hogerop gelegd worden. We lopen het hoekje om en vangen nog net een glimp op van een jong gezin dat snel de auto inlaad op weg naar het oppasadres waarschijnlijk om op tijd bij hun eerste afspraken van de dag te zijn. Zoveel verschillende mensen, zoveel verschillende routines, zoveel verhalen, maar toch dezelfde ochtend. Ik staar naar boven waar ik zie dat het licht het donker van de nacht wil verslaan. De lucht kleurt roze en lijkt met een klap de horizon te hebben opgevuld. Terwijl ik mijn rijkdom bewonder lopen we door. Op weg naar huis. Waar het in de ochtend stil is, waar het gezin niet samen ontbijt, waar er geen kinderen met haast naar de oppas worden gebracht en waar de voetjes nog niet omhoog gaan. Waar papa al om 03.00 stilletjes de deur achter zich dicht trekt om weer hard te werken voor zijn gezinnetje. Hoe laat we hem vanavond weer zien weten we niet. Het is de plek waar we praten, zingen, lachen en huilen, waar we heel erg liefhebben en genieten van elkaar. We lopen de bocht om en zien daar de lampjes al van verre onder de veranda voor een warme begroeting zorgen. Op weg naar huis. Een plek waar we verlangen naar de avond om weer compleet te zijn.



Ben jij ook zo fan van een heerlijke ochtendwandeling?

-x- Mama van Dijk

Leuk als je reageert!

0 reacties