Babykwaaltje

De plek in je hart groter de ruimte in bed kleiner. #Nachtouders

22:08

Nachtouders.. Zodra de romantische eerste dagen voorbij zijn, kan de roze wolk wel eens snel afdrijven. Hoezo zou een niet´ouder zich zo maar eens kunnen afvragen? Ik kan niet anders zeggen tegen die ouders in wording; Geniet nog even met volle teugen van een hele, een HELE, wow een hele nacht aan één stuk slapen. En ´s morgens, terwijl de regen op het raam tikt en een heerlijk warme donzen dekbed je omhelst, ja dan draai je je gewoon nog even om, och dat is lekker eh? Aii. Ja dat was lekker!

De afgelopen weken sinds Naomi's tandje begon door te komen is het hier regelmatig helemaal mis. En op wonderbaarlijke wijze moet dan vooral de nacht het ontgelden. Wat er allemaal in haar lijfje gebeurt is haar moeilijk te vragen aangezien ze daar nog geen antwoord op wil geven, gek eh. Dat haar iets niet lekker zit is de laatste weekjes echter wel duidelijk. Koorts, spugen, snotteren, hoesten, diarree. Arme stumper! In de nacht van zondag op maandag (voor de derde nacht op rij) slaapt Naomi tussen ons in. Nadat ze helemaal overstuur is wanneer ik haar laat liggen in haar eigen bedje en dit enkele keren uitprobeer merk ik dat ook mijn energie langzaam weg lijkt te glippen. Kom maar hier lieverd, kom maar bij mij, fluister ik terwijl ik weer richting ons grote bed loop.  Uiteindelijk valt ze daar in slaap, op een hoofdkussen in zit-lig stand. Met haar hoofdje tegen dat van mij gedrukt. Die nacht lijkt het goed te gaan tot we om 2.00 worden gewekt door een loei'hete baby met een vreselijke hoestbui. Even denk ik dat ze stikt in haar eigen taaie slijm, een paar kloppen op haar rug lijken weinig uit te maken. Stevig houd ik haar vast. Hoelaat is het lief, vraag ik nog hardop. Ik ga haar maar tempen ze is zo vreselijk heet. Terwijl ze kreunend en snikkend op het aankleedkussen ligt zie ik de temperatuur oplopen, 36,37.4,38.. 40. Pff, ondanks de pcm blijft hij dus stijgen.

 Ik besluit te overleggen met de HAP die me vervolgens toch vriendelijk vraagt naar het Meander te komen omdat ze haar na die aantal dagen koorts nu wel willen zien. Daar gaan we dan, de verlate wegen, de donkere nacht in, alleen de stoplichten laten hier en daar een groen of rode schittering  boven de weg zien. Maar ook de eerste chauffeurs starten al zichtbaar hun rit op. Blij dat ik vakantie heb, grapt manlief. Aangekomen bij de SEH van het Meander worden we vriendelijk opgewacht door een turkse, nuchtere en zeer attente man. Naomi die de donkere uitstraling waarschijnlijk herkent van de opa's met soortgelijke kenmerken en donkere baard lacht stilletjes. Een korte lichamelijke controle volgt. Luchtweginfectie en een geïrriteerd oortje. Medicatie word meegegeven en met wat advies om uitdroging te voorkomen vervolgen we onze weg terug naar huis. Gelukkig maar.

Lig je lekker bij papa en mama in bed? vraagt manlief, Naomi waarop ze duidelijk wat terug wil zeggen. Pa -Pa.. Nee! Was dat toeval? Verliefd kijken we elkaar aan, Och wat ben je toch een heerlijk  mensje. Nog een paar uur word er geslapen. Naomi die ondertussen armen en benen wijd heeft neergelegd is ver in dromenland. Ook manlief die iets verderop ligt lijkt geen 'last' te hebben van ons gezamenlijke slaapfeestje. Mijn been bungelt ondertussen naast het bed als ik de situatie eens goed observeer blijkt er inderdaad weinig plek te zijn voor moeders om comfortabel een houding aan te nemen. Een paar keer prik ik manlief in zijn bovenarm om hem te attenderen op dit feit. Enkel het geluid van twee snurkende neuzen geven mij antwoord. Ik besluit mijn grote liefdes niet wakker te maken en bedenk. "De plek in mijn hart word steeds groter, de ruimte in bed kleiner... tja, Nachtouders, dat dus.

Leuk als je reageert!

0 reacties