Familie

Een ode aan de Mama´vriendinnen!

14:37



Mama´vriendinnen ja! Naarmate de jaartjes verstrijken belanden we als vriendinnen steeds meer in dezelfde fase. Waar we tien jaar geleden nog bezig waren met het hart van een stoere knul te veroveren. Brutaal vanuit een cafeetje leuke jongens nafloten om ze vervolgens achterna te sluipen. We kunnen wel zeggen, die tijd is voorbij. Ik merk, mijn gedachten dwalen weer af naar een sentimenteler vlak, voor een ieder die hier niet tegen bestand is raad ik aan deze alinea verder over te slaan.. Dat ik 9 jaar geleden al de liefde van mijn leven tegen mocht komen had ik nooit gedacht. Dat wij onze jeugdige dromen en trauma´s samen hebben beleefd even min. Ik zie ons daar nog wandelen dat meisje van 15 met een brede-glanzende-nep-slangenleer-achtige riem om haar middel geknoopt, haar haar danste vrolijk mee in de wind, een 18jarig stoer mannetje loopt er dicht naast, een grote wat ruwe werkhand steekt uit zijn broekzak, een peuk in zijn mond en zijn andere arm stevig om zijn meisje gevouwen. Daar lopen ze dan, niemand kon ze wat, niemand zou ze wat, er was niets anders meer dat ertoe deed dan alleen hij. Uren reden we in de auto om samen te zijn, uren wandelden we alle kanten op tot blaren geboren werden, uren hebben we in het steegje gestaan om afscheid te nemen tot we elkaar weer zouden zien, al was dat een dag later. De jaren zijn voorbij gevlogen, terwijl ik mijn post typ zie ik de ring om mijn vinger schitteren. Wat begon, 9 jaar geleden, toen ik plots zag dat de leukerd die ik eerder op een festival ontmoette mij toevoegde op MSN(!) -ja uit die tijd kom ik- dat dat zou uitbloeien tot een warm gezin, een schitterende dochter, een thuis, dat is nu iets om zwaar gezegend mee te zijn.

En terwijl dat jonge meisje in haar vriendinnengroep als eerste een ´echt´ vriendje kreeg, volgden de anderen (iets) later, terwijl dat zelfde meisje -ikdus- ging studeren, volgen de anderen later. Terwijl dat meisje dat ondertussen vrouw was geworden, trouwplannen maakten en een huisje boompje beestje droom kreeg volgden de rest een beetje later. Het maakte dat er een kloof ontstond tussen de opgebouwde vriendschappen in mijn leventje op dat moment. Het is, geloof het of niet de reden geweest dat intense liefdevolle vriendschappen op een lager pitje kwamen te staan en uiteindelijk zelfs verwaterd zijn. Zonde zul je denken, en ja, dat is het zeker. Maar laat ik de herinneringen koesteren, en meenemen de toekomst in. 

Altijd zullen er mensen om je heen staan waar je om geeft maar waarbij je niet geheel op dezelfde level ligt. Ik duid hiermee niet aan dat het niet werkt om vriendinnen te hebben die hun interesses op heel andere vlakken hebben -begrijp me niet verkeerd:)- Want ook die heb ik, en ik vind jullie fantastisch. Maar ik denk dat elke Mama mij enigzins zal begrijpen. Er is niets, eigenlijk niets leuker dan Mama´vriendinnen! Die vriendinnetjes waarmee studeren een feest was, de vriendinnen die ook trouwplannen maakten, een huis kochten, waar de jarenlange kinderwens of juist het prille geluk van een positieve zwangerschapstest word gedeeld, waar herkenning is en was in zoveel levensfases. Intense momenten, Momenten waarop je elkaar aanvoelt zonder wat te hoeven zeggen. Vandaag een ode aan al mijn Mama´vriendinnen misschien allang of misschien in wording. Ik vind jullie en jullie heerlijke kinderen té leuk! Dus laat ik deze post afsluiten met een dikke PROOST op alles wat nog is en gaat komen. Alle speeldates die we nog gaan hebben, de wandelingen die we gaan maken, de thee die we weg kloeken, de poepluiers die we verschonen, de zorgen om de kindertjes die we samen weghuilen of de feestjes die we vieren. Proost, lieve mama´s op elkaar en het leven. 

-x- Mama van Dijk

Leuk als je reageert!

0 reacties