Ze werden volledig bijgepraat over de pijnlijke bijna doodervaring

14:30

Wanneer is er weer tijd voor mezelf? Wanneer kan ik weer normaal slapen? Wanneer krijg ik een ritme terug? Kan ik ooit weer zorgeloos op de bank ploffen? Het kunnen vragen zijn waar je het eerste jaar als moeder soms met enige wanhoop tegenaan hikt. 



Terwijl er in dichtbij staande kringen een heuse babyboom losgebarsten is ,die voorlopig ook nog even aanhoud, richten we ons weer even op het begin. Ik vind herkenning in de vragende ogen, de hormonale tranen en de roep om hulp. Even, heel even worden we kwetsbaar, meegenomen in de flow van het aangebroken moederschap. Hoe kijk ik daarop terug? Allereerst staat voorop dat iedere mama de gebeurtenis van een bevalling en de daarop volgende weken/maanden op een heel andere manier mag en kan verwerken. De een ingetogen, vol zelfvertrouwen de ander luidruchtig of nog ietwat onwennig, onzeker misschien? 

Na een hoop research, magazines, bevallingsboeken en fora afgestruind te hebben en de nodige cursusdagen te hebben bijgewoond kon ik niet anders dan er volledig klaar voor zijn, zo dacht ik. 
Toen ik bij een gewone controle hoorde dat ze me zouden inleidden en ik de volgende dag mama zou worden stond mijn wereld op zijn kop. Terwijl manlief thuis de maxi cosi ging halen staarde ik naar de donker geworden avond vanaf de kraamafdeling. Ik keek naar de straten waar mensen terug reden van het werk, vrienden of school. Niemand had zich vast bedacht dat daar uit het raam een jonge vrouw keek die al snel mama zou gaan worden. Terwijl ik bij het raam stond te turen, de controle banden om mijn bolle buik waren gebonden werden mijn gedachten leeg. Wat kon ik in vredesnaam verwachten? Wat stond me te wachten, vannacht, morgen of later misschien? 

Dat een kraamfeest een grandioze beslissing was bleek achteraf. Ik had de rust nodig van de eerste weken als gezin om het onverwachte te verwerken. Ik wilde alleen maar alles opzuigen dat de kraamhulp te zeggen had, ik wilde alleen zijn als gezin, wij drieën. Anders dan ik vooraf had gedacht. Ik had even geen behoefte aan andere, omdat ik deze nieuwe ik nog niet kende. Nog niet goed voelde, nog niet goed besefte. Familie en vrienden, zelfs de meest dichtbij staande hielden even afstand omdat ik zo voelde dat ik het nodig had. Terwijl ik terugkijk op een fantastische (in zoverre dat kan) bevalling zonder complicaties en andere nare situaties blijken mijn gevoelens net na de bevalling anders. Geliefden die ook voor het kraamfeest een bezoekje brachten werden dan ook volledig bijgepraat over de pijnlijke bijna doodervaring. Nee heus, die was er echt niet. Ik vind het dan ook enigszins humoristisch hoe ik net na de bevalling als in een rollercoaster de nare gevoelens wist uit te slingeren en nu zo vredig op het geheel terug kan kijken. Het is kennelijk mijn manier geweest om het geheel te verwerken. In veel rust, maar ook door te praten. 

Alle geliefden die hierdoor nog steeds enige vorm van slachtofferhulp nodig hebben dienen even een belletje te doen voor een liefdevolle knuffel. Voor de volgende kraamweek oordopjes bij entree inbegrepen, deal?

Hoe verwerkte jij het moederschap in de eerste fase? 

-x- Mama van Dijk 


Leuk als je reageert!

0 reacties