Zwangerschap

Bel me als het erger word bericht hij voor het slapen gaan..

06:00

Alhoewel het begin van de avond nog rustig is in huize van Dijk, dochterlief al even in dromenland is neergestreken en ik na een prima dagje alvast in bed neerplof beginnen er wat krampen links en rechts mijn rug te irriteren. Het zal toch niet? Ik overweeg een warme douche en beland uiteindelijk met een kruikje in bed. De plek naast mij blijft die nacht leeg. Manlief strijkt neer in de buurt van Luik waar hij zijn lading overdag heeft gelost. Bel me als het erger word bericht hij voor het slapen gaan..



Met die geruststellende gedachte leg ik mijn hoofd neer. Maar het word er niet veel beter op. Terwijl ik mijn zeer geliefde echtgenoot een aantal berichtjes stuur besef ik dat ook hij al slaapt. Het blijft stil. De rug krampen die aandoen als heuse weeën blijven, verminderen niet maar worden ook niet erger. Ik besluit af te wachten. Houd je vannacht de telefoon naast je bed, mam, dan kan ik in elk geval iemand bereiken, vraag ik die avond. Na twee uur besluit ik manlief toch maar te bellen. Even overleg, ik kon zijn nuchterheid wel gebruiken. Al snel zie ik '.. is aan het typen', gevolgd door een rij kussende smiley's maar opnieuw blijft het daarna stil. Zou hij daar zojuist slapend in actie zijn geweest? Ik besluit hem met rust te laten, nog even met moeders te what'sappen en in alle rust de boel proberen op te vangen. En als het met een uur nog niet minder is bel ik toch maar de verloskundige beslis ik op dat moment. Niet veel later zakt het toch geleidelijk af. Ik probeer te ontspannen en val een uurtje later eindelijk in slaap.

Manlief, die geen benul had van het nachtelijke avontuurtje thuis, belt geschrokken rond de klok van 03.00 uur terug als hij -dit keer echt wakker word-  en een gemiste oproep op zijn schermpje ziet verschijnen. In verwarring dat hij ook nog heeft gereageerd maar hier niets van kan herinneren bericht hij liefdevol ".. Lieverd, blijf je een volgende keer net zo lang bellen tot ik écht opneem? " waarop ik antwoord.. " Lieverd, blijf jij weer in de buurt, de volgende keer?"

We naderen zachtjes het einde van de zwangerschap, achteraf blijkt deze voorpret geen reden tot zorg. Met het dringende advies van de verloskundige om de volgende keer wél te bellen, het overdag nog een tikje rustiger aan te doen ga ik weer rustig slapen. Mét manlief aan mijn zij. Het blijft stil...

Herken jij voor/oefen weeën? Had jij er last van gedurende de laatste weken voor de bevalling?
Deel je ervaringen gerust met ons in een reactie.

-x- Mama van Dijk

Leuk als je reageert!

4 reacties

  1. Heel herkenbaa. Had je dit niet tijdens de eerste zwangerschap? Bij alle drie de kids heb ik flinke voorweeën gehad. Of dat moment iedere keer denkend: "is het nu begonnen?". Wanneer het écht begint denk je "oh ja, dit is het"...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. haha nee ik herken het niet. Bij Naomi werd ik plots ingeleid na de controle van 37 weken. Overigens had ik toen overdag al wel wat buikkramp gehad -niet noemenswaardig- en bleek toen 2 cm ontsluiting te hebben.

      Benieuwd hoe het nu zal lopen:).

      -x- Mama van Dijk

      Verwijderen
    2. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

      Verwijderen
  2. Oh-o wat spannend! Dan komt het einde toch vlug in zicht he.

    BeantwoordenVerwijderen