Zwangerschap

Opnieuw een medische indicatie door streptokokken

06:00

"Heel eventjes droom ik weer van het romantische kaarslicht, de schemering van de ondergaande of opkomende zon, de rustgevende muziek en het warme bad terwijl ik de weeën rooskleurig sta weg te puffen in ons eigen huisje. Zou het nu dan toch..?" Terwijl ik vorige maand in de zwangerschapsupdate nog in mijn hoopvolle thuisbevalling geloof zakt de moed mij in de schoenen als ik ook deze zwangerschap een telefoontje krijg van de huisarts..

Het ziekenhuiswiegje

Begin die week lever ik netjes zoals is aanbevolen als GBS-drager een -warm- potje af in het urinekluisje bij de huisarts. Op hoop van zegen dan maar. En laat dat optrekkende gevoel bij het plassen vooral geen blaasontsteking zijn, denk ik nog! Diezelfde middag gaat de telefoon, de assistente heeft goed nieuws. Maar ondanks dat de gemeten waarden heel iets verhoogd zijn (wat overigens normaal blijkt bij een zwangerschap) besluiten ze het wel weer op kweek te zetten, om uit te sluiten dat daar toch geen streptokok word gevonden. Die week ben ik hoopvol totdat een paar dagen later wederom de telefoon gaat. Het is de huisarts, over de urinekweek. En ze hebben slecht nieuws dit keer. Opnieuw is de streptokok actief en in één klap voel ik mijn maag omdraaien. Zeg me dat het niet zo is, niet weer!(!!!) Terwijl we het gesprek afronden en de assistente geen flauw benul heeft van de impact van haar zojuist gebrachte nieuws voel ik de eerste tranen mijn ogen vullen. Ik sluit af met "bedankt, tot ziens" en hang op..

Ik wilde kaarslicht en rustgevende muziek. Ik wilde mijn eigen bad en mijn bed vast op torenhoge klossen zetten. Ik wilde de deur open doen voor de verloskundige terwijl ik rooskleurig mijn weeën stond weg te puffen. Ik wilde dat ze mijn eigen gekregen kraampakket zouden aanbreken. Ik wilde na het harde werken van de bevalling ons kindje vasthouden in ons eigen bed daarna onder mijn eigen douche en mijn hoofd vervolgens laten rusten in mijn eigen kussen. Ik wilde Naomi haar broertje of zusje laten zien terwijl het in een prachtig dekentje tussen ons in op ons grote bed lag om vervolgens te huilen om dát perfecte mooie moment. Ik wilde mijn eigen.. gewoon mijn eigen thuis.

Na een hormonaal huildagje besef ik dat er niets te willen is. Uiteraard kiezen we niet voor het risico en het gevaar dat een streptokok infectie teweeg kan brengen bij de geboorte van een kindje. Uiteraard willen we de hoopvolle thuisbevalling niet laten eindigen in een mogelijk rampscenario met alle gevolgen van dien. Ook ons tweede wondertje zal worden geboren in het ziekenhuis terwijl mama een paar giften antibiotica krijgt per infuus. Wederom zal mijn bewegingsvrijheid worden beperkt om ons kindje te kunnen monitoren, zullen menig gynaecologen, verpleegkundigen en andere disciplines mijn blote billen aanschouwen terwijl ik hangend over het bed een heel repertoire aan liedjes weg puf. Zullen ze hun werk met de best mogelijke zorg uitvoeren, zullen ze helpen en begeleiden waar het nodig is. Zullen ze aanmoedigen dat het goed gaat en zullen ze ingrijpen als het dreigt mis te gaan. En ook dan zal trotse zus Naomi de kamer binnen lopen. Zullen mijn ogen zich vullen met tranen omdat het moment zo mooi en perfect is. En ook dan zal de kinderarts ons kleine wondertje een paar keer onderzoeken en -hopelijk heel snel- na een korte opname het verlossende bericht zal geven; "Jullie mogen naar huis."

Laat ik voorop stellen dat we dankbare mensen moeten en vooral ook willen zijn. Dat we leven in een land waar zorg rondom de geboorte van kinderen zo goed geregeld is. Waar de kindersterfte laag is en waar er protocollen zijn rondom infectiebestrijding. Waar artsen en verpleegkundigen in het ziekenhuis werken met hart voor de zorg. 

-x- Mama van Dijk




Leuk als je reageert!

2 reacties

  1. Heel mooi geschreven, denk dat het voor veel mama's (to be) heel herkenbaar is. Kan helemaal met je meevoelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ohh ik snap je baalmoment zo goed. Ik geef je een virtuele knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen